 |
 |
|||||
| شـماره 5 سـال دوم | ||||||
| خانه | ماهـنامه نی | صفحه اول | شماره قبلی | شماره بعـدی | آرشیف | |
|
|
سپوژمۍ داسمان سپنې سپوژمۍ يې مخ دروڼ تندی دورين دي شااوخوا دپلوشې دي په رڼا دتور بڼ سپين دي دويرجنو خواله ګري راشه زړه مې ډير غمګين دي راشه زما ګرانې پی مخې چې يو دم دزړه خواله کړو سره کښينو لاس تر غاړه خوا په خوا سره پاله کړو له هيواد لرې ګرځم زما په زړه پورې ملګرې دوطن بل څوک خو نشته دلته يم يوازي لرې نه خوږه ياران خپلوان شته نه ددوی خوږې خبرې يوه ته يې زما ملګرې راسره يې له هيواده هم هورې يې هم دلې يې خدای دتل ولره ښاده چې زه درومم ته هم درومې چې زه ناست يم ناسته ته يې په ځغستا را سره ځغلې چې بيده يم ته بيده يې وفاداره ښکلې پيغله ، ته سپوژمۍ که پښتنه يې ستا وفا دپښتنو ده داسمان پيغلې نجلۍ په خوی ښکلې پښتنه يې دغمجن مين شغۍ عـبدالحی حبيبي
جلوه گل
ســاقی بـیـا که بـاز به اورنگ خسـروی گل جـلـوه داد حُسـن کمالات معـنوی بلـبــل تـرانــه سـاخـت بـه آهـنگ بـاربــد سـرکـرده عـاشـقانه غـزلهای پهـلوی می ده به رنگ آتش موسی که هـرطرف شـد از دم بنفـشـه روان باد عـیسـوی بـاد بهـار زآتـش هـرگل کـه بـرفـروخـت بر خاک ریخـت آب رخ نقـش مانوی
از: مرزا محمد نبی خان دبیر متخلص به واصل کابلی
هـدیـه ای سـپاس بیکران از لطف بی پایان تو کی فراموشـم شـود در زندگی احسـان تو وعـده را کردی بجا خوش آمدی از راه دور روز نوروزت مبارک صدقهء پـیمان تـو با قـدومت کلیهء تارم منـور کرده ای یکدمی بنشـین مرو ای جان من قـربان تو برلبت حرفی نداری با نگاه گوئی سـخن قـصه میگوید برایم قـصه گو مژگان تو ای تو تـنها آرزویم وی امیـد زندگی می پرسـتم من ترا صدها قـسـم بر جان تو حضرت ظریفی
پاسـخ فـروغ فـرخ زاد
بـرروی مـا نگاه خـدا خـنــده مـیــزنـــد هـرچند ره به سـاحل لطفـش نبرده ایم زیرا چو زاهـدان سـیه کا ر خرقه پوش پنهان زدیدگان خـدا می نخـورده ایـــم ***** پیشـانی ار ز داغ گـناهی سـیـه شــود بهـتــر ز داغ مُهـر نـمـاز از سـر ریـا نام خـدا نبردن از آن به که زیـر لـب بهـر فــریب خـلـق بگـوئی خــدا خــدا ***** مـارا چـه غـم کـه شــیخ شـبی درمـیــان جـمع بـر روی مـا بـبـســت بـه شـــادی در بهــشــت او می گشـاید... او که به لطف و صفای خویش گـوئی کـه خـاک طیـنـت مـا را زغـم سـرشــت ***** طوفان طعـنه خـندهء مارا زلب نشـسـت کوهـیـم و درمیـانـهء دریا نشـسـته ایم چون سـینه جای گوهـر یکتای راستیست زینرو به موج حادثه تنها نشـسـته ایم ***** آن آتـشی که دردل مـا شـعـلـه می کشـیـد گر درمیان دامن شـیخ اوفـتاده بود دیگر بما که سـوخته ایم از شـرار عـشـق نـام گـنـاهـکارهء رســوا نـداده بـود ***** بکذار تا به طعـنه بگـوینـد مـردمـان در گوش هم حکایت عـشـق مدام ما « هـرگـز نمیـرد آنکه دلـش زنده شـد به عـشـق ثـبـت اسـت برجـریـدهء عـالم دوام مـا »
آیا میـدانیـد؟ عـشـق من بدیگـران مایهء تعجـب عـدهء ازدوسـتانم بوده اسـت حـتا بعضاً زن وفـرزنـدانم اینهــا! به مراتب از من پـرسـیده انــد: که: تو با اوچی نسـبتی داری؟ لحظاتی پیـش کـنــار دریـا تابـش آفـتاب رابجان خـریـده بـودم ماننـد هـمه، بـرهـنــه وار با آفـتاب عـشـق می ورزیـدم دوسـتی تازه از راه رسـید وکنارم نشـسـت باخود گـفـتم : حـتماً با شـک و تـردیـد ازمن خـواهـد پـرســیـد، کــه: توبا آفـتاب چی نسـبت داری؟
حضرت (ظریفی) تامپره
سـنگسـار عـبدالسـمع حامد
چـه کـرده کـوه کـه ایـن گـونه سـنگـسار شـده؟ چه گفـته رود که پامال ریگزار شـده؟ کــدام دســت ســیاه بـســتـه بخـت بـــــاران را کـه گاهـوارهء گل، گـور نـوبهـار شـده دریـچــه ای کــه رهــا بــود رو بــه دریــاچـه اسـیر قـامـت خـشـکـیــدهء حصـار شـده زمـیـن بـه ســوگ ســـپـیـده ســـیـاه پــوشــیـده فـلک به مرگ سـپیدار، سـوگـوار شـده دوبــال مـن کــه دو بــاز ســتـیـغ فـــردا بــود به شـانه های سـتم داغ عـشـق بار شـده دلـم کـه بـلـــخ غــــــزل، خـانـقـاء رویـا بــود قـسم بـه مثـنـوی معـنـوی ! مـزار شــده
دلم امروز در غـربت بسـی یاد وطن دارد نگاهم بس که جان سـوز اسـت شـمع انجمن دارم هـمه در انتظارم جان فـدا سـازم به میهن من بدین خاطر خیال من هـوای انجمن دارد بیا این هـموطن! آباد سـازیم متفق ما میهن خودرا که گلزار وطن بوی دگر درپیراهـن دارد تعـصب ره نخواهـد یافـت در افهام و یکرنگی هـوای بی سـتون با یاد شـیرین کوهـکن دارم بیاد رادمردان شـجاعـت هـمتی باید زچاه گر آب حاصل می شـود دلوش رسـن دارد یمـا ارُزگانی
یما ارُزگانی |
|||||
