تاملی پیرامون اعلامیهء کمیته انسجام ...

 حزب وطن

در شـماره 5 ماهـنامهء « نی» مورخ 27 /5/2004 « اعلامیهء کمیته انسـجام برای اعادهء فعالیت حزب وطن» توجه ام را جلب کرد که لازم دانسـتم پیرامون آن نکاتی چند ارایه نمایم.

تجارب حاصله از فعالیت احزاب، سـازمانها و گروه های سـیاسی برای هـر هموطن افغان چه شـامل این گروه ها و احزاب بودند یا نه، گاهی خوش آیند و بسـا اوقات تلخ و ناگوار نیز بوده اسـت. زیرا اثر آنرا هـریک از ما با گوشـت و پوسـت خودها احسـاس و لمس کرده ایم .و در ین راسـتا با هـموطنان خود وفا ها و جفاها روا داشـته ایم. و بعـضاً درین راه قـربانی هم داده ایم. روی این ملحوظ هـریک از ما به سـیاسـتمداران آگاه و با تجربه مبدل شـده ایم. از هـمین جاسـت که لمیدن در بسـتر راحـت به دیار مهاجـرت برای ما ناگوار بوده و گاهی لبیک گفـتن و یا پیوسـتن با چنین گروه ها و احـزاب هـمانا ترس مارگزیده از ریسـمان سـیاه و سـفـید را زنده می کند.

شـکسـت احزاب و جنبش چپ در افغـانسـتان و فعالیت احزاب «اسـلامی» و گروه های راسـگراه و افـراطی مانند تنظیم، حزب، حرکت وغـیره نیز بر اندوخـته های تجری ما افـزوده اسـت.

هـمه این گروه ها واحزاب از بدو تاسـیس الی سـقوط طور عـلنی و مخفی از انشـعابات، فـرکسـیون بازی ها، جدایی ها، و پیوسـتن های مجدد و بلاخره انجام کودتا ها به خاطر گرفـتن قـدرت دولتی بدور نبوده و نتایج حاصلهء مبارزات شـان سـپردن کشـور عـزیر ما افغانسـتان به کام امپریالیزم و بلاخره قـرار داد ن آن به لانهء تروریسم جهانی  ثمرهء فعالیت این احزاب و گروه ها بوده اسـت.                  

تجليل از روز مادر

بی تردید مادر موجودیسـت قابل احـترام و سـتایش بی پایان که سـر سـجده گذاشـتن به پای او از مکلفـیت های همه فـرزندان باخلف میباشـد که بی شـک انجام می پذیرد و بی تامل جزیی از آداب و عـنعـنات وطنی ما را تشـکیل میدهـد.

در خصوص احـترام به مقام مادر مطالب فـراوان نوشـته شـده، سـروده شـده و آهـنگ هایی تنظیم گردیده و گفـته های فـراوانی بجا مانده اسـت که تجلیل از روز مادر یک نمونهء آن اسـت . این تجلیل یعـنی یکروز درسـال اگرچه نمادین و نمایشی به نظر می آید، اثریسـت از اقـدامات نوع بشـر که در احترام به مقام مادران خود انجام میدهـند . مادر چه زحماتیسـت که در برابر فـرزندان خود نکشـیده و چه امید هایسـت که در برابر تربیه ، بی خوابی ها و ازخودگذریهای خود، خود از فـرزندان خود توقع ندارد . بی جهـت نیسـت که گفـته اند بهـشـت زیر پای مادران اسـت. آنکه این مقام والا را سـادگی انگاشـته و به این موجود بهـشتی نارسـایی انجام داده می گوید "  بهتر آنکه بوسه ات را به سنگی بخشیده بودی تا به گونه من   آه مادر!

و عطار در وصف مادر خود سـروده اسـت.

اگر چه رابعـه صد تهـمتن بود

وليكن ثانبه اين نيك زن بود

چنان پشـتم قـوي داشـت آن ضعـيفه

 كه ملك شـرع را روي خليفـه

در برگهای دیگر این شـماره بخوانیـد:

ازعلی بیاموزیم 

وظيفـه روشـنفـكر « فـرهـنگسـازي» اسـت نه  »سـياسـت بازي»!          ( بخوانید )

نگاهی به مسـأله زبان در افغانسـتان

پیوسـت به شـماره گذشـته    نوشـته برمک خراسـانی       ( بخوانید)

په زهـرو ککړ د مسټي بوټي

 پوهاند ګلداد                                         ( بخوانید)

  ــ بیاد بیسـت و پنجمین سـالگرد خاموشی احمد ظاهـر ؛

فضل الرحیم رحیم                   ( بخوانید)

 ــ ناکامی » اسـلامگرایان« درتطبیق

 » مودل اسـلامی« شـان           ص. وفا  ( بخوانید)

   ــ کاروان شـعر و ادب ؛ زیر نظر آر ارُزگانی                            ( بخوانید)

 ــ آفـریده هایی در غـربت: ملکه ( داسـتان کوتاه  از مریم محبوب) ؛

(بخوانید)

 ــ بنیاد گرائی اسـلامی و فعالیت های آن ؛ نوشـته ن. محجوب

( بخوانید)

گوشه یی از تاریخ: حقایق بتدریج برملا می شـوند

( بخوانید)

ــ هغه لیونی ده ؛ نذیر احمد سهار

 ( بخوانید)

فردوسي، شكوه حماسه