 |
 |
||||
| شـماره 9 سـال دوم پنجشـنبه 9 میزان 1383 / 30 سـپتمبر 2004 | |||||
| خانه | صفحه اول | شماره قبلی | |||
|
|
ناصح شيخ ته! (( ميرويس مير خيل)) چې د مرګ کيسې شروع يا دازل کړې شيخه زما خواږه خيالونه را مختل کړې ناڅاپي په هر په محفل کې راپيداشې ګناهونوته سزا زما اټکل کړې لايو څو شيبې دخوند وتلې نه وي تش خيال مې بنديوان په هر محل کړې مالا زلفي دنګار لمس کړې نه وې چې شروع راته غيبت دتور اوربل کړې چې مې مينې ته ديار اراده کړې ناکامۍ ته مې دمينې بيا تکل کړې چې دحورو او جنت کيسې شروع کړې خوږ خيال مې نا ببره مبدل کړې
میر سـعید میر شـکر شـاعر تاجک بیا، حافظ، دمی باهم نشـینیم، دگر روی جدائی را نبینیم. دیار رودکی از نوجوانان شـد، بیا، از بوسـتانش گل بچینیم. غزلخوانی و خوشـگویی پسـند اسـت، دراین کشـور که بر تاجش نگینیم. بیا با مه سـخن گوئیم و زهـره، سـعادتمند فـرزند زمینیم.
مانم شـایق جمال
عاشـق غم کشـیده را مانم، روی جانان ندیده را مانم. گشـته ام داغ داغ حسـرب او، لب داندان گزیده را مانم. ای جوان از کمال ابرویت، پیر قامت خمیده را مانم. آنقـدر میگریزم از مردم که غزال رمیده را مانم بسـکه فرمانبر بتان شـده ام، بندهء زر خریده را مانم. میکنم ناله پیش قامت او، قمریء سـر و دیده را مانم. بی سـر و پا فتم بپای بتان، طفل اشـکم چکیده را مانم. حامیم نیسـت جز زمینگیری، دسـت و پای بریده را مانم. پایمال سـپهرم از طفلی، سـبزهء نو دمیده را مانم. » شـایق « از نقـد داغ او اکنون مفلس گنجدیده را مانم.
فـــلـــک تــه نور محمد غفوري نن دي بيا شـونډي زپه وينو ســـرې کړې اې فلکه ته په ما دا څه کانې کړې که زما د تودې وينۍ ســرخی نه وې رنګينه بــه دي په څه شی اننګې کړې دا خپل زور دي په مـا ازمـويه او ګوره آخر به مــا آزمـوده د زمانې کړې بيا به هم د ســـمندر غوندي ژوندون کړم که له پاسـه می په سـر بلی لمبې کړې د خپل نوي خيال نېشـه می را ســره ده پروا نکړي که دي ورانی ميخانې کړې نر تندې به کله چاته کښـــته نشــې بې هـمتو به بتــانو تــه ســـجدې کړې دا زما د آرمانو ســـپرلې به راشــی ته که هـر څومره د ژمی شــپې اوږدې کړې
" باغبان و خزان " اسـتاد خلیل الله خلیلی
رعشه در دست باغبان افتاد لرزه بر نخل نو جوان افتاد اضطرابی بـه بوسـتان افتـاد بـاز آوازهء خــزان افـتــــاد ارغوان زار زعفران گون شد دل مسرور باغبان خون شد دل مـرغـان بـاغ را خـسـتند بلبلان رخت از چمن بستند پــر و بـال نشـاط بشکسـتند در شادی بروی شان بستند يک يک از آشيان جدا گشتند زار و محزون و بينوا گشتند بعد از اين در چمن نوا نکنند پرفشانی و های وها نکنند شــور و آوازه و صدا نکننـد انجمن ها دگر به پا نکنند شاعر باغ را نوا شد پست ساز اين بزم را سپهر شکست باغ سـرمايهء نشـاطی داشـت چمن از سبزه خوش بساطی داشت باغبان نيز انبساطی داشـت بـا گل ســرخ اختلاطی داشـــت برگ ريزان بساط واژگون کرد عشرت باغ را دگرگون کرد بــاغ صـحـن مزار را مانــد مــردم دلـفـگار را مــانـــد جـگــر داغــدار را مانــــــد برگريزان شــرار را مانــد آه آتش به خرمن گل شد شعله در آشيان بلبل شد ياد آنشب که ماه می رخشيد سبزه بر روی سبزه می غلطيد بـاد زلف بنفـشه می بوسيد باغــبان از نشـاط می خنـديـد ماهتابی و نوبهاری بود باغ طرفه روزگاری بود باغ مشکين و باد مشک آميز چـرخ سـيمين ماه نور انگيز خوش نسيم شبانه عشرت خيز ســاغـر عيش باغـبان لبريـز تخم هر گل که در چمن می کاشت خرمن حسن و عشق بر می داشت شام چون ماه رخ عيان می کرد بـاغبان سير بوستان می کرد تکيه بر شـاخ ارغـوان می کرد از گل و لاله سايه بان می کرد آبشاران فسانه می گفتند باد ها خوش ترانه می گفتند صبح چون آفتاب پر می زد باغبان دســت در کمر می زد دامن از بهر کار بر می زد تاج از ضميران به سر می زد او جوان بود و آبشار جوان باغ سرمست و نوبهار جوان دل ما نيز نوبهـاری داشـت آرزو های بيشماری داشت شــاد و مسرور روزگاری داشت در کف خويش اختياری داشت آه آندم که نوجوان بودم سرو اين تازه بوستان بودم زندگانی چه طرفه طومار است له به له، ته به ته،حسرت بار است اين معما چه سحر آثار است حل اين راز سخت دشـوار است ما از اين زندگی چه ها ديديم چه نشيب و فراز ها ديديم يکـدمش گـرم نـوجوانی هـا آرزو هـا و پـريشـانی هــا يکـدمش وقـت ناتوانی هــــا نااميدی و ســرگرانی هــا زندگانی نبود غير دو دم يکدمش سوز و يکدمش ماتم باغ بار دگــر تماشـا داشـت غـنچه باز و لاله ها سـيراب بـاز زلف بنفشـه گيــرد تاب باز آيد به سـبزه ها ماهـتاب بلبلان باز نغمه آغازند باغبان ها بکار پردازند ليک اگـر بار ها نسـيم سحر بشـکافـد به باغ غـنچه تـــر گـر بـيايــد بهـار ها بی مــر گر جهان زندگی کند از سـر ما ازين بوستان شديم و شديم پايمال خزان شديم و شديم
ضرب مثل ها و سـخنان پند آمیز
فـیله که بخوره آرق نمیـزنه قـدمش ناس بود قـوالهء روبا میکشـه کارد اگر زری شـد ده کمر خود میـزنه نه ده شـکم خود کتش تار میته کر نفع و نقص اس کسی ره دیده نداره کشـمش خودش خوده شـرین میکنه کلاه احـمده سـر محمود میمانه کلمه ره سـرش سـر چپه میخانه کنه واری می چسـپه گپایش بسـیار پوک اس گپته برابر دانت بزن
|
فهرست مقالات این شماره: هشتمين سالگرد شهادت دکتر نجيب الله پښتو ته پخپله پښتنو په ټيټه سترګه کتلي اسرائيل بيشتر از حزب الله ميترسد تا القاعده گهواره خالی ( داسـتان کوتاه ) از: اکرم عثمان نا همگونی های املايی وسردرگمی های چند در: نوشتن واژه های زبان فارسی« ...خورشـید در خانه های متروک چگونه میدرخشـد» نکاتی چند پیرامون باز سـازی در کشـور |
|||
