« ...خورشـید در خانه های متروک چگونه

 میدرخشـد»

ع. نجوا صالحی

 کوچه ها و پس کوچه های شـهر کابل آرام و خلوت بود. فقط از خانه ها چهار دیواری  باقیمانده بود، به عجله و دلهره داخل کوچه شـدم.فقط از این بیم داشـتم تا در مقابلم فـرد مسـلحی پیدا نشـود. من اشـتیاق برین داشـتم که بعـد از چند سـال خانه و کاشـانه خودرا ببینم خانه یی که ازآغاز زنگی هـزار ها تا خاطره^ء تلخ و شـرین داشـتم. ترس، کم کم برمن مسـتولی شـد اما تصمیم بر آن شـد که داخل حویلی شـوم. کوچه پر از خار و خاشـاک و علف های وحشی بود. از در و دروازه^ء حویلی که قفل، زنجیر و دسـتگیر های برنجی داشـت خبری نه بود. به آسـانی میشـد داخل حویلی شـد. یکبار تمام خاطره های دوران کودکی و جوانی در ذهـنم مانند برق خطور کردند و چشـمم بدرخـت کهنسـالی که در کنج حویلی بود افـتاد که برگهایش در اثر آتش توپ و گلوله ریخـته و لخت شـده بود. سـر چاه رفـتم تا جرعه آبی بنوشـم! چاه هم خشـکیده بود ودور سـنگهایش فقط چند خزنده^ء بیروح و زنبور های زرد دیده میشـد. به راهـرو ها نگاه کردم پر از علف بود، از گل بته های گلاب، مرسل، نرگس و گل های سـتاره یی خبری نبود، فقط جای گل بته ها حفره هایی دیده میشد که از خاک و خاشـاک پوشـیده بود. خانه ها پنجره و کلکین نداشـتند از پنجره داخل خانه شـدم. خورشـید تابسـتان در خانه تابیده بود و به رنگ دیوار های گچی رنگ تازه داده بود که این رنگ با رنگ قبلی بسـیار متفاوت بود. دیوار های خانه به انسـان لبخند میزد واز مقاومت و سـرسـختی خود سـخن می گفـتند و امید برین داشـتند که باز انسـان و صاحبان خانه بر وی تکیه بزند. سـراسـر خانه حَجَله^ء آفـتاب شـده بود. بوی کاگل دیوارها انسـان را دیوانه میکرد. لحظه یی اشـک درچشـمانم پیدا شـد و به فکر فرورفـتم. بیاد حرف نویسـنده فرانسـوی افتادم که سـالهای قبل درمجله یی خوانده بودم، وی نوشـته بود:

« بگذار ببینم خورشـید در خانه های متروک چگونه میدرخشـد.»

فهرست مقالات این شماره:

پيامد های جهاد ملت افغانستان

هشتمين سالگرد شهادت دکتر نجيب الله

پښتو ته پخپله پښتنو په ټيټه سترګه کتلي

اسرائيل بيشتر از حزب الله ميترسد تا القاعده

گهواره خالی          (   داسـتان کوتاه  )  از: اکرم عثمان

نا همگونی های املايی وسردرگمی های چند در: نوشتن واژه های زبان فارسی

بيـهقي