رازق فانی به جوادانگی پیوسـت

( 1322 ـ 1386 هـ. خ )

( 1943 ـ 2007 م. )

رازق فانی درگذشـت

با آگاهی از این خبر تمام بدنم به لرزه در آمد و اعصابم متشنج شـد؛ رازق فانی درگذشـت. یکبارگی به یاد آن روز هایی افتادم که با وی محشـور بودم. بیاد روز های سـپری نمودن مکلفیت عسـکر در وزیری مربوط ولسـوالی خوگیانی ولایت ننگرهار. بیادم آدم روز هایی که باهم در زیر خیمه های عسـکری با هم صحبت می نمودیم و به زمزه های اشـعار وی گوش میدادیم. بیادم آمد روز هایی که با وی به شـهر جلال آباد ( شـهر همیشـه بهار) به مهمانی خانه برادرش که در فاکولته طب ننگرهار اسـتاد بود، رفته بودیم. بیادم آمد عزت داری و حرمت برادر مهربان وی.

فانی با درگذشـت خویش، فامیل، اقارب، دوسـتان، رفقا و تمام جامعه فرهنگی را در سـوگ نشـاند. مرگ فانی ضایعه جبران ناشـدنی برای کشـور ما و فرهنگ کشـور ماسـت. در سـیمای فانی شـخصیتی نهفته بود که نمی توان آنرا فراموش کرد. فانی نه تنها شـاعر، ژورنالیسـت بل یک شـخص متعهد به وطن، وفادار به آرمانهای مردم سـتمدیده کشـور و عاشـق افغانسـتان و ترفی و پیشـرفت کشـور بود.

تمام خصوصیات نیک یک انسـان واقعی در وی نهفته بود. وی با عالمی از انوه و در غربت به مرگ نا به هنگام پیوسـت. « نی » این ضایعه بزرگ فرهنگی را به خانواده وی، اقارب، دوسـتان، رفقا و تمام جامعه فرهنگی کشـور تسـلیت می گوید.

روحش شـاد باد

دکتر هاشم فقیری

پيام تسليت و همدردی

از صدیق وفا

******

 فانی به جاودانه گان پیوست

از پراتو نادری

******

رازق فانی، آن مرد سـخن، دیگر نمی سـراید،

از فضل الرحیم رحیم

******