میم. محشور 

جناب شاروال !

نشانی را اشتباه گرفته اید

در فرجامین ماه سال پار ترسایی، دولت کابل تصمیم گرفت تا کاخ های تاریخی دارالامان، تاج بیگ و چهل ستون را برای باز سازی و مرمت به شاروالی کابل بسپارد و شار وال کابل بدون فوت وقت از تمام هم میهنان بویژه باشنده گان پایتخت خواهان کمک های مادی و پولی برای بسر رسانیدن این مهم شد. ولی سوگمندانه که ایشان جهت بدست آوردن کمک برای احیای دوباره ی کاخ های تاریخی و دیگر بنا های ویران شده ی کابل و شهر های دیگر، آدرس را عوضی و اشتباه گرفته اند.

نخست از همه اکثریت نزدیک به اتفاق شهروندان عادی کشور توانایی پرداخت های اضافی را ندارند و از آن مهمتر اینکه باید مصارف دوباره سازی شهر ها و دهکده های ویران شده را از کسانیکه مرتکب آن شده اند گرفت نه از مردمی که علاوه از اینکه کشور و شهر های شان ویران شده اند اعضای خانواده و عزیزان شان نیز فدای شهوت جنگ طلبیی جنگ افروزانی شده اند که در کشور همین حالا نه تنها قدرت را بدست دارند بلکه خود شان خانواده های شان خویشاوندان دور و نزدیک شان همه میلیونر و میلیاردر هستند. دقیق تر باید گفت: آنهاییکه یکی از چهار آسیاب و دیگری از کوه تلویزیون و گارنیزیون، یکی از پغمان و قرغه و دیگرش از افشار و باغ بالا با آتش راکت های کور بر شهر ها و دهکده ها، مناطق مسکونی، تاسیسات عامه منجمله بنا های تاریخی و کاخ ها نه تنها اسباب ویرانی آنها را فراهم کرده اند بلکه به هزاران هم شهری و هم میهن بیگناه و امیدوار به زنده گی ما را هم نیست و نابود کرده و به کام مرگ ناخواسته فرستاده اند باید تاوان ویرانگری و بیداد گری هایشان را پس بدهند.

همین نسل موجود هم میهنان ما که حالا میانه سال هستند به نیکی بیاد خواهند داشت که یورش بر کاخ های تاریخی کابل نخستین بار در کودتای «گلبدین + شهنواز + آی. اس. آی » در ماه حوت سال ۱۳۶۸ خورشیدی آغاز یافت ولی پس از شکست آن کنش ننگین، کاخ تاریخی دارالامان مرمت گردید. و اما ویرانگری های بیرحمانه و میهن دشمنانه در بهار و تابستان سال ۱۳۷۱ پس از ورود مجاهدین به کابل و آغاز نبرد های تنظیمی و قدرت طلبی، آنهم در بین شهر ها و دهکده های مملو از مردم غیر مسلح صورت گرفت. رویداد های خونین میخ به سر کوفتن ها، رقص مرده، پختن شوربای پستان زنان و... در حالی براه افتاد که طرف های درگیر بدون داشتن خریطه، پلان و هدف مشخص از هر طرف شهر کابل، منجمله بناهای دولتی و کاخ های تاریخی را آماج راکت های کور و آتش توپخانه ی سنگین قرار دادند. این یورش ها به پاسخ انداخت های سلاح سنگینی که از پایتخت جانب شان شلیک میشد براه میافتاد. سر انجام علاوه از بخون کشیده شدن ده ها هزار شهروند کابل، شهر کابل منجمله کاخ های تاریخی آن ویران و با خاک یکسان گردید.

امروزه فرماندهان ارشد و یا قدمه های دوم و سوم آن همه ویرانگری در کشور با داشتن قدرت، صلاحیت و ثروت های سرشار موجود هستند شاروال کابل باید از آنها بخواهد تا در اعمار دوباره ی کاخ ها و بنا های تاریخی ویران شده سهم بگیرند نه از شهروندان بیچاره، در مانده و کم درآمد که به مشکل میتوانند نان صبح و شام خانواده ی شان را فراهم کنند. من باور کامل دارم که اعمار دوباره ی این بنا ها را یک گوشه ی کمی از آنهمه ثروت « باد آورده » ی سران و فرماندهان مجاهدین تکافو خواهد کرد.

باز گشت به صفحه اول
 صفحه اصلی