د کباب بوی

سليمان لايق

زړه می په دردو کې بنا کړی پيچ و تاب

نه پوهيږم اور دی که جنون که انقلاب؟

اوري له قلمه مې دردونه په خبرو کې

ووايه ناصحه  څنګه بند کړم دا حسـاب؟

ورانه ميخانه کړی نه پوهيږم څه پی شويدي

ولي پکې نشـته نه سـاقي او نه خراب

نه دلته په جوش او په مستۍ کښې څوک نڅا کوی

نه پکې مطرب شـته نه ملګری نه رباب

نه هغه صوفی شـته چې صفا د بايزيد لري

نه هغه شـيطان شــته چه آدم يې که خراب

لارې د مسـجد او ميخانې دواړه تړلي دي

نشـته دی توفيق نه دثواب نه د عذاب

نه پدې چمن کې يو شـين ډکی د ګيا شـته

نه پدې بسـتان کې يو بلبل او يا ګلاب

زړونه ياسينې دی د حرمان په لمبو سـوی دی

بوی که چېرې جګ شې د وريت شـوي ياکباب

غزلی از غالب

تا ز ديوانم كه سـرمسـت سـخن خواهـد شـدن

اين مى از قحط خريدارى كهن خواهـد شـدن

 

كوكبم را در عـدم اوج قـبولى بوده اسـت

شـهرت شـعـرم به گيتى بعـد من خواهـد شـدن

 

هم سـواد صفحه، مشـك سـوده خواهـد بيختن

هم دواتم ناف آهـوى ختن خواهـد شـدن

 

مطرب از شـعـرم بهر بزمى كه خواهـد زد نوا

چاك ها ايـثـار جيب پـيـرهـن خواهـد شـدن

 

حرف حرفم در مذاق فـتـنه جا خواهـد گرفـت

دسـتگاه ناز شـيخ و برهمن خواهـد شـدن

 

هى چه ميگويم اگر اين اسـت وضع روزگار

دفـتر اشـعار باب سـوختن خواهـد شـدن

 

آنكه صور ناله از شـور نفـس موزون دميد

كاش ديدى كاين نشـيد شـوق و فـن خواهـد شـدن

 

كاش سـنجيدى كه بهـر قـتـل معـنى يك قـلم

جلوه^ء كلك و رقم، دار و رسـن خواهـد شـدن

 

چشـم كور آيينه دعـوى به كف خواهـد گرفـت

دسـت شـل مشـاطه^ء زلف سـخن خواهـد شـدن

 

شـهد مضمونى كه اينك شـهره^ء جان و دل اسـت

روسـتا آواره^ء كام و دهـن خواهـد شـدن

 

زاغ راغ اندر هواى نغمه بال و پـر زنان

همنواى پـرده سـنجان چمن خواهـد شـدن

 

شـاد باشـا اى دل درين محفل كه هر جا نغمه^ء اسـت

شـيون رنج فراق جان و تن خواهـد شـدن

 

هم فـروغ شـمع هـسـتى تيره گى خواهـد گزيد

هم بسـاط شـمع مسـتى پـر شـكن خواهـد شـدن

 

حسـن را از جلوه^ء نازش نفـس خواهـد گداخت

نغمه را از پـرده^ء سـازش كفن خواهـد شـدن

 

وطن! مرا ببخش،

رازق فانی

من خجالتم،

به پيش هر گياه تو خجالتم،

که بر فراز قُله يي سـتاده ام،

و لحظه های مرگبار و شـوم هسـتيي ترا،

ز دور دسـتها نگاه ميکنم،

اگر چه شـرم لحظه های از تو دور زيسـتن،

تن فشـرده مرا زخجلت آب ميکند،

و اين خيال،

تار و پـود و هسـتيي مرا،

چو کوچه های غم رسـيده ات، خراب ميکند،

ولي قـسـم به گور مادرم،

به چين غُصه ايکه نقـش بسـته بر جبين خواهرم،

به هر چه ديده باز ميکنم،

تويي هميشـه در برابرم،

هر آشـيان که بر فـراز شـاخسـار تو خراب ميشـود،

مرا خراب ميکند،

دلم خراب ميشـود ...

رباعیات ابوالمعانی بیدل

آن دم که حقیقت قـدم پیدا شــد

دانی که چگونه کیف و کم پیدا شـد

مـا را او دید هسـتی آمد بوجود

خود را دیدیم تا عدم پیدا شـد

 

هـر دیده که عبرتی نگیرد کور اسـت

هـر شـهد که لذتی نبخشـد شـور اسـت

رختیکه تغیر نپذیـرد کفن اسـت

آن خانه که تبدیل نیابد گور اسـت

 

آهنگ جلالیکه بمش زیر شـود

چون وانگری جمال تاثیر شـود

آن باده^ء شـعله گون که دارد خورشـید

در ساغر ماه چون رسـد شـیر شـود

 

انکار و جدل بخود فروشـان گفتند

تصـدیق و سـلامت بخموشـان گفتند

آن معنی راحت که جهان طالب اوسـت

حرف اسـت که با پنبه بگوشـان گفتند

 

آدم زادی که معتبر میگردد

بعـد از عمری پدر میگردد

تحصیل کمال جهلا این همه نیسـت

خر کره به یک دو سـال خر میگردد

پنهان

بهار سـعید

نشـد از پرده تنها حق رخ تابيدنم پنهان

مقام و در مقام خويشتن رخشيدنم پنهان

به همپيماييم بس کور جهليهاسـت دنبالم

لگد مالی شـدم چون بودن من ديدنم پنهان

رقم کردن بدسـت ديگران شـد سـرنوشـت من

بدسـت تيره بختی دسـت و پا شـيبيدنم پنهان

شـنا اين عشـق و ابرازم، شـنا اين سـوزم و سـازم

حس انسـانيم را همرهی ورزيدنم پنهان

سـيه « هسـتم » سـيه مرگم سـيه شـاخ و گل و برگم

بدسـت يآوه چينان حاصل من، چيدنم پنهان

نهان قلبم، نهان دردم، نهان سـوزم، نهان سـردم

که اين پنهانگری ها ميکند ارزيدنم پنهان

اگر افتم اگر خيزم زمفتی از چه نگريزم؟!

زبس پنهان بماندم مانده پنهانيدنم پنهان