بهار و بيدل

 ع . نجوا صالحی

بـیـدل شــاعـر نکـته سـنج و صاحـب نظـر فصل بهار را فصل طراوت و شـادی و ناز یاد کرده و در جایی گفـتــه اسـت:

به چمن ز رنگ و بویش همه جا بهار ناز اسـت            دم تیغ آن تبسـم رگ گل بریده باشـد

در فصل بهار گل های دشـتی ( لاله) با روییدن خود چشـم هـر بیننده ای را روشـن نموده و این چراغ های دشـتی طراوت و شـادی خاصی به کوه و تپه ها و دامنه های و دشـت ها میدهـد.

کشـور عزیز ما که دامه های وسـیع چون دشـت شـادیان مزار شـریف، دشـت میمنه، و دها نقاط دیگر در هرات، بغلان، کابل، هـلمند، ننگرهار، قـندهار و نقاط دیگر کشـور دارد، در فصل بهار سـبز و خرم شـده و لاله زار میشـود که طراوت خاصی بار می آورد.

اما درین جا بیدل می گوید:

به چمن به هـر سـو بینی گل کوکنار سـر زد

دم تیغ دهـقان بین رگ جان بریده باشـد.

آری دهقان این را خبر دارد که:

هر تیغی یا نشـتری ( کالک ) که او به ( پندک ) گل کوکنار می زند رگ یک انسـان سـالم را بریده و خون اورا مکیده اسـت.

برای این بردگان غافل خشـخاشکار بگویم که با پر نمودن جیب سـردمداران با اعتبار تان و تفـنگ سـلاران حریص قـرن جز این خدمت، کار دیگری نمی توانید کرد؟ !!

بهار بیدل درین بهاری که امید میرود در زمین پاک و مقـدس که خداوند^{( ج)} به آدم عطا نموده و گفـته اسـت ( بکارید، بخورید وانفاق کنید ) به عوض اینکه محصول حلال بکارند چرا به حرام مبادرت دارند و با پـولی که از آن میگیرند آیا فکر نموده اند که با هـر پوری یا ( پاکت) هـیروئین و تریاک چه فامیل هایی که بدبخـت میشـوند و چه انسـانهایی ازعقل می افـتـند و چه زنانی از شـوهران شـان نا امید میشـوند و چه فـرزندانی به راه خلاف میروند. فقط برای پر کردن جیب تان سـفره ها را خالی نموده اید و چه شـیرازه ها را از هم پاشـیده ایــد.

و بیدل زمان باید بگویـــد:

به چمن به هـر سـو بینی چه خماری خفـته باشـد

و زجان خـبر ندارد که بهار اسـت یا زمسـتان

ویـــا:

دلدار رفت و دیده به حیرت دچار ماند

با ما نشان برگ گلی زان بهار ماند

خمیازه سنج تهمت عیش رمیدا ایم

می آنقدر نبود که رنج خمار ماند

از برگ گل دراین چمن وحشت آبیار

خواهد پری ز طایر رنگ بهار ماند