يادی از استقلال سياسی کشور
امسـال در شـرایطی به اسـتقبال 86 مین سـالگرد اسـترداد اسـتقلال کشـور می رویم که، کشـور ما در حالت خاصی از وضعیت سـیاسی، اجتماعی و اقتصادی قرار دارد. این بار هم کشـور در معرض تعرضات سـیاسی و کلتوری بیگانگان و بخصوص همسـایه های حریص قرار دارد.، در صدد آن اند تا اگر مجموع کشـور و یا بخشی از پیکرهء آنرا در بند اسـارت خود ها قرار دهـد و تمامیت ارضی، اسـتقلال و حاکمیت ملی ما را به مخاطره باندازد.
86 سـال قبل مردم شـجاع و قهرمان کشـور ما با بدور انداختن يوغ انگريزی اعلان اسـتقلال نمودند، و نخسـتین کشـوری بود، در شـرق که به زنجیر امپریالیستی انگریز شـکسـتی به وجود آورد، و سربلند و با افتخار در صف کشـور های مسـتقل جهان عرض وجود نمود.
انگلیس که در آن زمان نتوانسـت به وجود دوامدار خود در کشـور ما به پردازد، اخیراً با سـفر رئیس جمهور کرزی به لندن طی یک موافقت نامهء جانبین، این حضور را دوامدار و قانونی سـاخـت. این مسأله و حمایت بین المللی در راه تامین امنیت و قانونیت در کشـور ما در جای خود قابل بحث جداگانه اسـت. ولی آنچه درین مختصر به آن اشـاره باید کرد اینکه زادهء انگریزی که در اثر سـوء نیت همین کشـور انگلسـتان، بعد از خروجش از منطقه، پا به عرصه جهان نهاد؛ به مثابه پاسـبان اسـلام (؟) و پاکی، نام پاکسـتان به خود گرفت و اکنون در صدد آنسـت تا کشـور ما را با الهام از باداران تاریخی خویش به مسـتعمره خود و جزئی از کشـورش در آورده و پروسـهء " پنجاب سـازی " را ادامه بدهـد.
این اقدامات به شـیوه های گوناگون، ــ گاهی با بازی با کارت ملیت ها و اقوام کشـور و گاهی هم با تحریک بنیاد گرایان، گروه های تخریب کار زیر نام اسـلام و تسلیح و فرسـتادن شـان به داخل کشـور ــ به نا آرامی و بی امنیتی در کشـور ما دسـت می زنند و در نهایت گامهای در جهت به اسـیر کشـیدن کشـور آزاده ما بر می دارند.
این دیگر به همگان معلوم اسـت که ایجاد پاکسـتان از ویژه گی های استراتیژیک آن ابر قدرت انگلیس بود که اینک اکنون به دستیار خوبی برای آنها تبدیل گردیده، و زمینه سـاز این اسـت تا کشـور ما نتواند به مثابه یک کشـور مقـتدر و نیرومند در منطقه حضور داشـته باشـد. از اینرو پیوسـته در پی تضعیف حکومت های افغانستان برآمده تا، نقشه های شـوم و نا بکار شـان را جامهء عمل بپوشـاند.
اکنون که کشـور به سـوی ایجاد بنیاد های دموکراتیک ـ پارلمان ـ میرود در صدد آنسـت تا این پروسـه را تخریب نماید و از تسـلط مردمی در قدرت جلوگیری نماید. زیرا اگر این پروسـه به وجه بهتر و واقعاً دموکراتیک دنبال گردد، به تقویت نیروی دولتی می انجامد و پاکسـتان از این پروسـه نفرت دارد؛ زیرا منافع منطقه یی خود را در خطر می بیند.
در این میان سـیاسـت دوسـتان نزدیک دولت افغانسـتان ـ امریکا و انگلیس ـ سئوال بر انگیز اسـت، که در برابر این پروسـه انجام میدهند. این قدرت های بزرگ جهانی بیشـتر در پی منافع استراتیژیک خود ها اند، تا منافع دراز مدت افغانسـتان. زیرا دیده میشـود که درین خصوص، " هم در میخ می کوبند و هم در نعل " و بدین ترتیب وضعیت در منطقه را بیش از پیش مغلق و پیچیده می سـازند.
اکنون که وقت تجلیل از اسـتقلال کشـور فرا رسـیده اسـت، در پهلوی اینکه از نیاکان و بزرگان مان، که در راه این اسـتقلال قربانی داده اند یادی باید کرد از حالت موجود در کشـور نیز دریافت های مناسـب و مطابق منافع ملی کشـور باید داشـت و بهترین تجلیل هم این خواهد بود که از به مخاطره افتادن اسـتقلال کشـور جلوگیر نماییم
با آنچه گفته آمدیم به نظر این قلم در شـرایط موجود مبارزهء مشـترک همه نیرو های وطنپرسـت و آزادی خواه بر علیه اقدامات نظامیگر پاکسـتان و افشـای توطئه های آن، با مبارزه در راه تحکیم اسـتقلال کشـور پیوند گسـسـت ناپذیر دارد و جزیی از وظایف خطیر وطنی ما را تشکیل میدهـد. پس بیایید همه باهم در یک جبهه واحد میهنی در راه افشـای دسـایس انگریزی پاکسـتان به پا خیزیم و آنچه در توان داریم درین راه انجام بدهــــــــیــم.ں