شکوه

اسدالله زمری

شــکوه لـه ځانـه، لـه آســمانـه لـه جـهـانـه کـوم

ګيله له ورور نه،خپلې خور نه، له جانانه کوم

ډيـوه د اوښـکو بـلـووم د خـاطرو په مــزار

رڼا د زړه د اور په تاو کې،له ګريوانه کوم

قصه په خپلې سترې مينې، د نادودو په لاس

پـه غم لـړلی غـږ، لـه پـيـله تـر پــايــانـه کوم

پـرده د زړه لـه مخی اخـلـمـه ملـګرو راشـۍ!

دی تــنـاره نـه لـمـبـه جـګه تـر آســمانـه کوم

آسـره مې يارته د وفا وه چې ناکامه شـوله

توپير به څنګه د وصال زه له هجـرانـه کوم

توښـه د ژوند مې د کاروان ملګرو ولوټله

دې وران بازار کې به سـودا څه له تاوانه کوم

لمبه په سر د داد غوښتنې وره ته منډې وهم

زه به شـکوه هلته له لاسـه د ســبحانه کوم

ايره د هيلو دوړوم د خپل وجود په وطن

کفن د ښـو هڅو اندام ته له خپل ځانه کوم

تازه ترین اشـعاری از حمیرا نگهت دسـتگیر زاده

هرگز باور نکردم

 

 

هرگز باور نکردم

در زمین بی زمانگی را

اینک زمانه در من

آشـیانه می بندد

و لای انگشـت هایم

تخم های سـیاه و سـپید میگذارد

که باورش کرده ام به باروری

و زنانگی

 

اینک زمانه در من فریاد میشـود

در خون من می نشـیند

با خون من می آغازد

فرصت های ترد بیداری را

به ظرافت ثانیه ها

 

خون من اسـت

وای که بر آن پا ننهی!

 

مادرانگی را

به زمانه حرمت بگذار

به فرزانگی

  

18-09-2006

 

 

 

دربدری

 

باز کن در که به جان آمدم از دربدری

زندگی می گذرد یا شـده ام من گذری

شـب کشـد پنجه به دلتنگی روزم که برو

روزهایم همه در جامه شـب شـد سـپری

وقت آن اسـت که این خیره سـران را سـوزم

من نه آنم که بسـازم به چنین خیره سـری

وقت آن اسـت که من بشـکنم این پنجره را

پر پرواز کنم وا و شـوم من سـفری

بشـکنم پنجره این فاصله کاذب را

وارهم از قفس سـاخته از بی هنری

وقت آن اسـت که چون سـبزه برویم ز زمین

از رخ باغ بروبم غم این بی ثمری

تو اگر باز کنی در همه جا باغ شـود

باز کن در که به جان آمدم از دربدری

 

 

29

اندیشـه به دار

 

این باغ بی بهار نخواهد ماند

زین شـیوه روزگار نخواهد ماند

در دسـت های یخ زده پاییز

خورشـید در حصار نخواهد ماند

در ذهن بال های سـفر دیده

پرواز در قرار نخواهد ماند

از اوج های رفعت منصوری

اندیشـه به دار نخواهد ماند

شـام به غم نشـسـته بی فردا

از صبح یادگار نخواهد ماند

دوشـیزه ترانه سـوار نور

دایم در انتظار نخواهد ماند

خونین بسـاط تیره جباران

بر یار و بر دیار نخواهد ماند

 26 مارچ 2000

 

30

نور در جنس شـب

 

با قناری دوباره میخوانم

نغمه های بلند آزادی

در میان قفس نمیمانم

شـب لباس دگر به بر کرده

بار دیگر شـبانه های غمین

روز های مرا ز بر کرده

باز کن دسـت صبح را

ازبند

باز کن بند از پر پرواز

پهنه ی آسـمان چه بیرنگ اسـت

آبیش کن

به رنگ آوازم

وارهان قامت مرا

از شـب

من سـتاره ز شـب

نمی چینم

نور در جنس شـب

نمی بینم

وارهانم ز تیره شـب ها

صبح ِ در راه مانده

بیدار اسـت

 

و گلویم قناری آواز اسـت

و قناری خفته در چشـمم

پر ز آواز

پر ز پرواز اسـت

باز کن بند از تن خورشـید

باز کن در به روی آزادی

که در بسـته با طبیعت من

سـخت بیگانه

سـخت نا سـاز اسـت

10 اکتوبر 2002