درک شـعر مولوی در باختر زمین
دیپلوم انجنیر خلیل الله معروفی 
با دو ابــــــرو قـتلِ عالَــــــم کرده ای        وای از آن روزی که چار ابرو شـوی
 مدت هاست می شنویم، که اشعار خداوندگار بلخ را به زبان های زنده^ء جهان ترجَمه میکنند و سالهاست میخوانیم که کلام سَحّار مولانا را به زبان انگلیسی برمیگردانند. اینک می بینیم که « مولوی امریکا را تسخیر میکند ». همین عُـنوان در شماره^ء ۹۵ مبارکنامه^ء " مردم افغانستان " جلب توجه میکند. راستی از خواندن و شنیدن چنین اخبار ( در اینجا " اخبار " جمع خبر و در معنای " خبرها " ست ) احساس دوگانه عاید حالم می گردد:

رجال و رويداد های تاريخی افغانستان
نوشـته احمد علی کهـز
میثاق 1242 هجری قمری
در اوقاتی که بسـاط دولت سـدوزائی در کابل به منتهای ضعف خود رسـیده و بالاخره به صورت غیر محسـوس به کلی سـقوط کرد. تا روزیکه سـردار دوسـت محمد خان طور ثابت و پایه دار اقتدار و نفوذ خویش را در مرکز مملکت اسـتقرار بخشـید برادران بارکزائی و اولاد ایشـان چندین مرتبه به تقسـیم خاک کشـور به جاگیر های شـخصی اقدام کردند. علت این امر کثرت برادران و اولاده^ء ایشـان بود که هر یک به تناسـب نفوذ خویش سـهمی می خواسـت. این روش که روح ملوک الطوایفی را بار دیگر در کشـور تعمیل کرده بود خوشـبختانه با اقتدار یافتن شـخص امیر دوسـت محمد خان خاتمه یافت.

تاریخ سـلطنت جانشـینان تیمور یک تاریخ سـیاه سـراسـر مرگ و خون اسـت که گویی بر الگوی زندگی خود او شـکل گرفته اسـت. ...
... در این توالی خونین سـلطنت ها و مرگ ها، تنها سـه تن از نوادگان تیمور نامی در جهان دانش و هنر ـ و نه در پادشـاهی ـ از خود باقی گذاشـتند که یکی از آنان الغ بیک، بنیان گذار زیج معروف سـمرقند، دیگری شـاهرخ، بانی مکتب نقاشی هرات و همسـرش گوهرشـاد آغاز سـازنده مسـجد عالی گوهرشـاد مشـهد، و سـومی بایسـنقر پسـر شـاهرخ بود که شـاهنامه معروف بایسـنقری از یادگار های او اسـت، هر چند که خودش در جوانی از میگسـاری بی حسـاب درگذشـت
الغ بیک یک شـخصیت جهانی
عبدالله رویین

فرزند صالح
دستگیر نایل
دهکده^ء که ما سالها قبل درآ ن زنده گی میکردیم، موقعیت زیبا یی داشت باغهای پر از میوه، و جنگلهای انبوه درختان بید و چنا ر، به زیبا یی اش می افزود. دریای خروشان و مواجی که از دو دره^ء بزرگ جدا میشد، دهکده را دونیم کرده بود. این دریا، که از شرق به غرب، مسیرش را دنبال میکرد، در هر دو کنار ساحل آن، زمینهای هموار زراعتی، بستر شان را پهن کرده بودند. وقتی، شب هنگام به روی صفه و یا تخت بام، خواب می شد یم، شرس آب دریا مثل لالایی مادری که بگوش کودکش میخواند، خیال انگیز و دلپذیر می بود.

 بیاد نابغه و پروفسورهنر و موسیقی و آواز خوانی در افغانستان
سعدیا مرد نیکو نام نمیرد هرگز            مرده آنست که نامش به نیکویی نبرند
شانزدهم جوزای سال روان مصادف بود با بیست و پنجمین سال خاموشی فرزانه مرد دانشمند استاد محمد حسین سرآهنگ.  1302 / 1366
این مرد با همت در سال 1302 در محله ی قدیمی شهر کابل ( خرابات) که بیش از یک قرن قدامت تاریخی دارد پا به عرصه وجود گذاشت و پدر بزرگوارش غلام حسین نانکی ویرا محمد حسین نامید.