شماره هفتـم سال پنجم اسد 1386 / جولای 2007

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

به مناسبت استرداد استقلال کشـور

 

 دکتر هاشم فقیری

 

معمولاً نامه ها را ( روزنامه، شب نامه، هفته نامه، ماهنامه، فصلنامه، مجله و غیره ) را قبل از یک حادثه مهم و یا بهتر بگویم به پیشـواز یک رویداد تاریخی و با اهمیت به نشـر می سـپارند و در سـتایش آن قلم فرسائی می کنند. ولی من لازم دیدم ماهنامه « نی » را بعد از این روز یعنی بعد از تجلیل جشنی به مناسبت استرداد استقلال کشور به دست نشـر بسـپارم. بلی این لازم اسـت. و این هم لازم اسـت که از این روز تاریخ که پدران ما با قربانی ها و فداکاری های شـان با شـجاعت و مردانگی های شـان بزرگترین ابر قدرت زمان را به زانو در آورد و آن را مجبور به قبول رسـمیت بخشـیدن اسـتقلال کشـور ما سـاختند، یاد کرد.

امسـال نیز از این رویداد تاریخی در کشـور ما در کابل و ولایات کشـور تجلیل به عمل آمد.

افغانسـتان اسـتقلال خود را از بریتانیای کبیر باز گرفت. بریتانیایی که هم اکنون در کشـور ما همه کاره اسـت و ایالات متحده امریکا به حیث یگانه ابر قدرت جهانی و ژاندارم بین المللی در اشـاره و ایمای انگریز کهنه کار دست به کار اسـت. درسـت یک هفته قبل از این روز تاریخی بریتانیا اعلام کرد که تعداد نیرو های خود را در افغانسـتان افزایش میدهد.

رهبر حزب ليبرال دموکرات خاطرنشان ساخته بود که نمی توان اجازه داد ماموريت نظامی در افغانستان با شکست مواجه شود زيرا در چنين صورتی، به ثبات افغانستان آسيبی جدی می رسد و همچنين حيثيت ناتو نيز لطمه می بيند. (بی بی سی )

آیا این رهبر به یاد دارد که در زمانی که کشـورش یگانه نیروی بزرگ جهانی بود و آفتاب در مسـتعمراتش غروب نمی کرد چگونه از دسـت افغان هائیکه چندان تجهیزات جنگی لازم و مجهز نداشـتند شـکسـت خوردند؟

و آیا در آن زمان این شـکسـت به حیثیت یک کشـور بزرگ جهانی لطمه وارد نکرده بود؟ چرا این رهبران گذشـته های نه چندان دور را فراموش می کنند و امروز در پی سـاختن بینی خمیری برای ناتوی دوسـت داشـتنی(!) شـان هسـتند. ناتو ییکه دیگر حیثیت و آبرو ندارد و در گذشـته هم نداشـته اسـت. هم اکنون نا آرامی هایی که در جنوب کشـور اسـت به سـبب تسـلط این ابر قدرت، در آن منطقه اسـت. مگر این ناکامی ها به آبروی خود این قدرت جهانی صدمه و آسـیبی وارد نکرده اسـت؟ مگر همین انگریز ها نبودند که با تبانی با طالب ها مناطقی را به آنها واگذار شـدند و زمینه مناسـبی برای جایگزینی بیشـتر شـان در منطقه شـدند، که امروز صدا غیر نظامی و بی گناه از برکت! این سـخاوت! شـان به قتل می رسـند. و ده ها پرسـش دیگر از این قبیل.

و مطلب دیگر اینکه در تجلیل از این روز چنانکه در عکس های نشـر شـده از این تجلیل نمایان اسـت، آقایانی از این رویداد تاریخی اسـتقبال می کنند که اصلاً به اسـتقلال و آزادی کشـور علاقه و ایمان ندارند. این همان هایی هسـتند که تا چندی قبل در پی تسـلط " میراث خوار " انگلیس یعنی پاکسـتان بودند و هم اکنون در تبانی با آنها قرار دارند. به جرأت می توان گفت که علت نا آرامی های کنونی در کشـور ـ که نیرو های فراوان بین المللی در اختیار دولت اسـت ـ همین ها هسـتند. حامد کرزی بار ها از موجودیت نیرو های جاسـوسی خارجی در دسـتگاه دولت یاد کرده اسـت که از یکی از آنها هم نام برده نشـده، و این نیرو ها زمانی که در دسـتگاه دولت دخیل باشـند چگونه می تواند امنیت در کشـور برقرار گردد و چگونه به خود اجازه میدهند از اسـتقلال کشـور این پدیده پاک و سـچه وطنی اسـتقبال نمایند.

بدین ترتیب در حالی که از کار نامه های مردان بزرگی که در این راه جان های شـان را نثار کردند قدر دانی کرده به نیکویی نام می بریم باید اذعان کرد که هم اکنون اسـتقلال کشـور تحت سـوال جدی قرار دارد که باید برای اسـتراد دو بارهء آن مجاهدت کرد. و الا این تجلیل ها به درد ما و کشـور ما نمی خورد.