اسپ های گادی در پاکستان یکبار دیگر

«تور خورده اند» 

میم. محشور

دیروز ۱۶ دسامبر مسوولین میدان هوایی اسلام آباد از رفتن وزیر دفاع بر حال پاکستان به بیرون از کشور آنهم به چین ( دومین ولی نعمت دولت پوشالی ) و آنهم برای تحویل گیری کشتی های جدید جنگی، جلو گیری کردند. آگاهان سیاسی پس از شنیدن این خبر، بحران دورانی و بی نظمی زود رسی را در پاکستان انتظار دارند. در قدم اول این پرسش پیش میاید که چه کسی این زور و قدرت را دارد که از رفتن وزیر دفاع یعنی مسوول و آمر تمام نیرو های مسلح کشور جلو گیری کند؟ پاسخ روشن است که در پاکستان نه رییس جمهور، نه صدراعظم، نه وزیر جنگ و نه... حکومت میکنند، بلکه این، آی. اس. آی ( اداره ی استخبارات نظامی ) و رییس ستاد مرکزی نیرو های مسلح ( لوی درستیز ) است که حرف آخر را میزنند وگر «ریگ زیر دندانشان بیاید » میتوانند  « دنیا را زیر و رو کنند ».

و اما اصل راز و حقیقت در جای دیگری نهفته است. در پاکستان در طول شصت و دو سال موجودیتش هیچگاهی دولتی که کمترین نماینده گی از مردم نموده و از منافع آنها حراست نماید، بر اریکه ی قدرت نیست و نه بوده است. در طول همین مدت عناصری در راس قدرت قرار داشته اند که نخست از همه مورد اعتماد و حمایت باکگنگهم (قصر سلطنتی بریتانیا ) بوده و دوم اینکه داخل حلقه ی محافظه کاران فیودال و صاحبان سرمایه ی تجاری و عمدتاً جنرالان تربیه شده در پرورشگاه های مخصوص ولایت (بریتانیا) باشند. ببینید از همان آغاز تشکیل پاکستان، محمدعلی جناح، دست پرورده و تحصیل کرده ی لندن که پس از انجام پیروزمندانه نقشه ی تجزیهی نیم قاره در راس قدرت تا زمان مرگ قرار گرفت، سکندر میرزا، مارشال ایوب، ذوالفقارعلی بهوتو جنرال ضیا الحق، نواز شریف، بی نظیر بهوتو، جنرال پرویز مشرف محیل و سر انجام آصف علی زرداری همه و همه از همان قماش کسانی هستند که یکی آنها نیز و هرگز از همان خط دشمنی با مردم زحمتکش و وطنخواه پاکستان دشمنی دیوانه وار با دولت ها و مردم هند و افغانستان عدول نکرده و در خدمت سیاست های انگلیس و ایالات متحده بودند و هستند.

و اما بحران در حال شکل گیری و تازه سر بلند کرده ی فعلی، از تصادم منافع خصوصی عناصری در درون همان حلقه ناشی شده است. طرف های در گیر اهرم قدرت ( نواز شریف و حزب مسلم لیک نواز تا ابرو ارتجاعیش، فامیل بهوتو و زرداری، در پشت پرده گروپ پرویز مشرف که از حمایت بخشی از اردو برخوردار است) میباشند.

آی. اس. آی. که با حمله به وزیرستان بهدف درهم کوبیدن قبایل آزاد و بسط قدرت مرکزی، بدون آنکه به برادران طالب و القاعده اش صدمه برسد، موافقه کرده بود؛ اینک از نتایج نیم بند آن، ناراضی بوده و « تور خورده » است دیده شود که این «تور خوردن»، گادی درهم شکسته ی پاکستان را به کجا میبرد، به صحرای حکومت دست نشانده و یا به باستیل حکومت نظامی؟