سخن روز

میهن فدا محشور

پارلمان جهادی وزیران مجاهد را رد کرد

مردم چشم براه نیروها مترقی و دموکرات هستند

پیش از به قدرت رسیدن مجاهدین ( ۱۳۷۱ خورشیدی ) پیش بینی داهیانه ی از جانب رهبری جمهوری افغانستان صورت گرفته و پیوسته بران تاکید میشد که گروپ های باهم دشمن مجاهدین هرگز توانایی اداره ی کشور را نداشته و نه خواهند داشت، و گر دعوت شوند که از پشاور به کابل آمده قدرت را تسلیم شوند در طول راه یکدیگر را محو و نابود خواهند کرد.

اولین نماد کینه توزی بین المجاهدین جنگ ویرانگر تابستان سال ۱۳۷۱ بود که طی آن کابل آباد و زیبا به ویرانه تبدیل شد و بیشتر از شصت هزار انسان بی گناه و امیدوار به زندگی، در راکت پرانی ها و جنگ های قدرت طلبی، جانهای شان را از دست دادند. که این رخداد خونبار، مهر تایید ی بود مبنی به دقیق بودن آن پیشبینی.

دوام و ژرف شدن دشمنی های بین المجاهدین را امروزه هر انسان این وطن ناظر و شاهد است. ولی جریان رای دهی پارلمان به کابینه ی پیشنهادی رییس جمهور نه تنها از دوام آن نفاق خبر میدهد بلکه نتایج این رای دهی به روشنی نمایانگر دست رد مردم افغانستان به سینه ی نه تنها مجاهدین که همه نیرو های واپس گرا، متحجر و تاریخ زده میباشد.

نتایج رأی دهی دوازدهم جدی ۱۳۸۸ خورشیدی ( دوم جنوری سال ۲۰۱۰ ترسایی ( نشان میدهد: آن نمایند گانیکه مجاهد حرفه یی نبوده و( بروی زمانه ) و از روی مجبوریت سر تایید به مجاهدین حرفه یی شور میدادند، اینک که پرسش منافع وطن و مردم مطرح است و شکل رأی دهی هم سری میباشد، اکثریت شان به وزرای تکنوکرات و غیر مجاهد رأی دادند. اسمعیل خانی که خود را پیشوا و امیر و قاعد میگوید و با آن سر پوش نیمه چهل تار و نیمه دستار و جان پوش کفن مانند، و آن انور الحق احدی که مجاهد نما و داماد مجاهد است، هرگز به انتظار این نتایج نبودند.

مجاهدین را علاوه از آنکه قدرت طلبی، انحصار طلبی و خود خواهی از هم پاشیده است اختلافات اتنیکی، زبانی، مذهبی و محلی نیز علت های انشایی دیگر این نفاق و پاشیدگی میباشد. از همان سبب، در پارلمانی که بالاتر از نود در صد آن را مجاهدین تشکیل میدهد، وزیر مجاهد نمیتواند که پنجاه و یک در صد آرا را بدست بیاورد. همین حقیقت ملموس و روشن، یکی از علت های عمده ی ناکامی دولت کرزی را که در معامله گری و متکی بر مجاهدین است، نیز تشکیل میدهد. این ناکامی تا زمانیکه یک دولت سیکولار و تکنوکراتی که اتکایش مردم باشد، به میان نیاید ادامه خواهد داشت.

واقعیت اینست که مردم شریف کشور از کنش های ضد مردمی و ضد وطنی مجاهدین به ستوه رسیده و چشم براه نیروی های مترقی، دموکرات، وطنپرست و خدمت گزار مردم هستند، که سوگمندانه این نیرو ها که با لقوه به فراوانی وجود دارند، ولی بالفعل نسبت تشتت و پراگند گی و نفاق، یکدست و متحد نبوده و این خواست بر حق مردم را تا بحال برآورده نتوانسته اند. ولی این نیرو ها باید بدانند که اگر هرچه زودتر نجنبند و دست به کار نشوند باز دیر خواهد شد. نه تنها دیر خواهد شد بلکه تاریخ و مردم همان طوریکه بر مجاهد و مجاهد نما قضاوت کردند قضاوت همانند بر اینها نیز خواهند کرد. بدون یک فرهنگ والا و روشفکرانه، توأم با گذشت و هوشیاری و دوری از خود خواهی های بی نتیجه و بی ثمر، نمیتوان با هم کنار آمد و به این هدف والا یعنی جلب اعتماد مردم رسید.

این را مردم از فرزندان چیز فهم، روشن فکر و فرزانه ی شان میخواهند و این خواست، حق بر حق شان است.

باز گشت به صفحه اول
 صفحه اصلی